Sztuka, aby zdobyć uznanie, potrzebuje bowiem nie tylko techniki opowiadania, ale i treści, nie tylko przygód, sensacji i bieganiny, ale myśli. Potrzebuje również legendy. Tej legendy nie zdołali zaszczepić filmowi pierwsi jego pionierzy, uczynił to natomiast pewien mały chłopiec, który w roku 1903, w roku ukazania się „Napadu na ekspres”, grał, jako czternastoletnie dziecko, rolę pieska w sztuce „Piotruś Pan”, wystawianej przez jedną z angielskich objazdowych trup teatralnych. Nazywał się on Charles Spencer Chaplin. Read more…
Z chwilą kiedy stało się powszechnie oczywiste, że zadaniem filmu jest opowiadanie, tym natarczywiej i częściej pojawiać się zaczęło również pytanie następne: jak mianowicie ma opowiadać sztuka filmowa? Czym różnić się ma jej styl od opowiadań, które oglądamy na scenie teatralnej lub tych, które czytamy w książkach? Read more…
Przystępując do pracy w kinematografii, reżyser położył wielki nacisk na sprawę aktorów. Już przy pierwszym swoim filmie, „Przygodach Dolly”, zrezygnował z aktorów grających dotychczas i rozpoczął poszukiwania „nowych twarzy”, zdając sobie sprawę, że Jilm wymaga innego stylu gry aktorskiej niż teatr i niż styl uprawiany dotychczas w wytwórniach amerykańskich. Tak więc np. idąc ulicą D.W. Griffith zobaczył nagle człowieka’, który wydał mu się idealnym wcieleniem bohatera Read more…
Farsa jest to gatunek komedii, której humor polega głównie na efektach zewnętrznych. A więc jeśli w farsie ktoś kogoś kocha — to go całuje, jeśli nienawidzi — to wali go pięściami.
Istotą farsy filmowej jest również tempo akcji. Nie ma czasu na rozważania, wyjaśniania, subtelności. W krótkich 1 produkowanych seryjnie filmach Mack Sennetta bez przerwy ktoś kogoś gonił i ktoś przed kimś uciekał. Wszystkie komedie firmy ,,Keystone” — pisał słynny później komik amerykański, Harold Lloyd, jedyny poważny konkurent Chaplina — składały się z serii upadków 4? i przewracania się. Keystonowscy aktorzy umieli upadać tak jak nikt od czasów Adama i Ewy. Read more…