Blog o sztuce

Farsa jest to gatunek komedii, której humor polega głównie na efektach zewnętrznych. A więc jeśli w farsie ktoś kogoś kocha — to go całuje, jeśli nienawidzi — to wali go pięściami.

Istotą farsy filmowej jest również tempo akcji. Nie ma czasu na rozważania, wyjaśniania, subtelności. W krótkich 1 produkowanych seryjnie filmach Mack Sennetta bez przerwy ktoś kogoś gonił i ktoś przed kimś uciekał. Wszystkie komedie firmy ,,Keystone” — pisał słynny później komik amerykański, Harold Lloyd, jedyny poważny konkurent Chaplina — składały się z serii upadków 4? i przewracania się. Keystonowscy aktorzy umieli upadać tak jak nikt od czasów Adama i Ewy. Read more…

Mimo że data 28 grudnia 1895 uznana została dość powszechnie za początek historii filmu, a za wynalazców jego uważa się zazwyczaj braci Lumière, spór o wynalezienie filmu, jak i spór o Homera, nie został jednak bynajmniej rozstrzygnięty. Traf chciał bowiem, że w tym samym Î895 roku z pierwszymi pokazami filmowymi wystąpili w Stanach Zjednoczonych — Le Roy, Latham i synowie, Armat i Jenkins, w Niemczech zaś Anschutz i Składanowski, nie licząc rzecz jasna tych wszystkich, którzy podobne imprezy podjęli w swoich krajach w roku 1896 i w latach późniejszych, często zupełnie niezależnie od braci Lumière, nie widząc nigdy przedtem ich kinematografu. Nie brak wśród nich i Polaka, Prószyńskiego, który już w roku Read more…

W roku 1888 amerykański przemysłowiec George Eastman ulepsza wynalazek dagerotypu i konstruuje łatwą w obsłudze kamerę „Kodak”. Jego hasłem reklamowym był slogan: „Ty naciskasz guzik — my robimy resztę”. Eastman przystąpił do masowej produkcji aparatów, czyniąc z fotografowania jedno z amerykańskich „hobbies” i wkrótce stał się największym światowym potentatem w tej dziedzinie, produkując materiały do zdjęć, aparaty fotograficzne i opracowując metodę fotografii kolorowej. Read more…

Decydujący krok naprzód w dwóch „Ostatnich dziedzinach uczyniono mniej więcej równocześnie. W roku 1824 angielski uczony Peter Mark Roget ogłasza w Londynie pracę O zachowaniu obrazu ruchomych przedmiotów (The Persistence oi Vision with Regard ol Moving Objects), traktującą o pewnej właściwości oka ludzkiego, bez której nie bylibyśmy w stanie nie tylko oglądać filmów na ekranie kinowym, ale co więcej, nie dostrzegalibyśmy w ogóle żadnego ruchu otaczających nas przedmiotów. Właściwość ta polega na tym, że gdy wpatrujemy się w dowolny przedmiot, a następnie odwracamy od niego wzrok lub też przedmiot ten znika sprzed naszych oczu, zachowujemy jednak „pod powieką” jego obraz przez 1/10 Read more…